Van kruispunt naar woestenij naar metropool
Potsdamer Platz was in de vroege 20e eeuw het drukste kruispunt van Europa — hier kwamen zeven grote straten samen, het verkeer was zo chaotisch dat er al in 1924 de eerste verkeerslichten van Duitsland werden geplaatst. In de Tweede Wereldoorlog werd het plein volledig verwoest. De Berlijnse Muur liep er precies doorheen. Tot 1989 was het een lege grond in de schaduw van de Muur — niemandsland.
Na de val van de Muur was het het grootste stadsvernieuwingsproject van Europa. Renzo Piano en Helmut Jahn tekenden voor de grote gebouwen. In minder dan tien jaar groeide er een volledig nieuw stadscentrum: torens, winkelgalerijen, bioscopen, theaters en het Sony Center. Voor bezoekers uit Amsterdam of Parijs die verwachten dat Berlijn altijd 'oud' is, is Potsdamer Platz een verrassing.
Wat er te doen is
Het Sony Center is het architectonische hoogtepunt — een glazen koepelconstructie van 102 meter doorsnede die dag en nacht de sfeer van het plein bepaalt. De Potsdamer Platz Arkaden zijn een winkelcentrum met restaurants; de omgeving is populair voor werklunch en bioscoopavonden.
Voor cultuur: het Deutsche Kinemathek filmmuseum in het Sony Center is uitstekend. Het panoramadek van het Kollhoff Tower — 96 meter hoog aan het oostzijde van het plein — biedt een snel uitzicht over de stad voor ca. €7. Op het plein zelf zijn resten te zien van de Berlijnse Muur — een paar stukken zijn bewaard en zichtbaar gemarkeerd.
De Berlinale (Internationales Filmfestspiele Berlin) wordt elk jaar in februari gedeeltelijk op de Potsdamer Platz gehouden — de rode loper van het Berlinale Palast trekt dan filmsterren en fotografen.
Praktisch
Potsdamer Platz is makkelijk bereikbaar via U2 of S1/S2/S25/S26. Het plein is een knooppunt van openbaar vervoer. Parkeergelegenheid is aanwezig maar duur. Voor een avondbezoek is de sfeer het best: de glazen constructies verlichten bij nacht indrukwekkend.